این ماده دربارهٔ مسئولیت «حقالعملکار» در برابر «آمر» است. بر اساس آن، حقالعملکار در برابر آمر مسئول پرداخت پولها یا انجام سایر تعهدات «طرف معامله» نیست. یعنی اگر طرف معامله به تعهدش عمل نکند، اصل بر این است که حقالعملکار ضامن او نیست.
اما سه استثنا در متن آمده است: ۱) حقالعملکار در معامله به اعتبار مجاز نبوده باشد؛ ۲) خودش شخصاً ضمانت طرف معامله را کرده باشد؛ ۳) عرف تجارتی، او را مسئول قرار دهد. در این موارد، حقالعملکار میتواند در برابر آمر مسئول شناخته شود.
عبارت «مجاز در معامله به اعتبار نبوده» در متن کوتاه و تا حدی نیازمند تفسیر است؛ در همین حد میتوان گفت به مجاز نبودن در معاملهای مربوط است که با اعتبار انجام میشود.