این متن بخشی از قانون امور حسبی است و در آن توضیح داده شده که امور حسبی کارهایی هستند که دادگاهها خودشان و بدون نیاز به دعوای میان دو طرف به آنها رسیدگی میکنند. بر اساس این مواد، رسیدگی به این امور در دادگاههای حقوقی انجام میشود و مقررات نیابت قضایی و برخی مسائل صلاحیت و مواعد، در موارد گفتهشده، به قانون آیین دادرسی مدنی ارجاع داده شده است.
متن به وظایف و محدودیتهای قاضی هم پرداخته است؛ از جمله مواردی که دادرس باید از رسیدگی خودداری کند: نفع خود در موضوع، امور مربوط به همسر (و زن در عده طلاق رجعی)، برخی نزدیکان نسبی و سببی در محدودهٔ مشخصشده، و کسانی که قاضی نسبت به آنها ولایت، قیمومت یا نمایندگی دارد. همچنین اگر قاضی خودداری کند و در همان حوزه قاضی صالح دیگری نباشد، پرونده به نزدیکترین دادگاه فرستاده میشود؛ ولی متن مبهم است که نزدیکی بر چه مبنایی سنجیده میشود.
برای اشخاص ذینفع، حق حضور در دادگاه، فرستادن نماینده یا همراه بردن مشاور و همچنین دیدن پرونده و گرفتن رونوشت گواهیشده یا گواهینشده پیشبینی شده است. دادستان در امور حسبی فقط در مواردی که قانون صریحاً گفته باشد میتواند وارد شود. در پایان، پس از تمام شدن بازجویی و رسیدگی، دادرس باید حداکثر تا دو روز تصمیم خود را اعلام کند. این متن فقط مواد ۱ تا ۲۲ و بخشی از فهرست بخشهای قانون را نشان میدهد و دربارهٔ اعتبار، اصلاح یا نسخ آن چیزی نمیگوید.