این ماده دربارهٔ حالتی است که اشخاص گفتهشده در مواد ۲۸۴ و ۲۸۵، اظهارات موصی (کسی که وصیت کرده) را ننوشته باشند. در این حالت، آن اشخاص باید در اولین زمانی که امکان دارد نزد دادرس دادگاه بخشی که به او دسترسی دارند بروند و اظهارات موصی را شفاهی بگویند؛ همراه با تاریخ و محل وقوع وصیت و اهلیت موصی. «اهلیت» در اینجا به شرایطی اشاره دارد که موصی برای وصیت کردن باید داشته باشد، اما متن این ماده جزئیات آن را نمیگوید.
اظهارات شفاهی در صورتجلسه نوشته میشود و این صورتجلسه باید به امضای دادرس دادگاه بخش و گواهها برسد. ماده فقط به مواد ۲۸۴ و ۲۸۵ ارجاع داده و محتوای آن دو ماده را بیان نکرده است.