این ماده دربارهٔ وصیتی است که در شرایط غیرعادی و مطابق مواد قبل انجام شده است. بر اساس این متن، چنین وصیتی در دو حالت بیاعتبار میشود: اول، یک ماه از تاریخ مراجعت و رسیدن موصی به محلی بگذرد که بتواند به یکی از روشهای گفتهشده در ماده ۲۷۶ وصیت کند. دوم، یک ماه از تاریخ باز شدن راه و برطرف شدن مانعی بگذرد که به خاطر آن، موصی نتوانسته بود به یکی از روشهای گفتهشده در ماده ۲۷۶ وصیت کند.
بیاعتبار شدن وصیت در این ماده مشروط است به اینکه در همان مدت یکماهه، موصی توانایی وصیت کردن داشته باشد. این ماده به ماده ۲۷۶ هم ارجاع داده، ولی محتوای آن ماده را توضیح نمیدهد.