این ماده دربارهٔ حالتی است که شخصی غایب (مفقودالاثر) شده و پیش از غیبت، فردی را برای ادارهٔ اموالش تعیین کرده است. اگر آن فرد فوت کند یا به هر دلیل دیگری دیگر صلاحیت ادارهٔ اموال را نداشته باشد، بهجای اینکه اموال به ورثه سپرده شود، برای ادارهٔ اموال «امین» تعیین میشود.
منظور از «امین» کسی است که برای نگهداری و ادارهٔ اموال انتخاب میشود؛ یعنی همان نقش سرپرست اموال. این ماده میگوید تا زمانی که حکم موت فرضی (فرض کردن اینکه غایب مرده است) دربارهٔ غایب صادر نشود، اموال به تصرف ورثه داده نمیشود.
نکته: متن دربارهٔ اینکه چه کسی امین را تعیین میکند یا شرایط آن چیست، چیزی نمیگوید و در این باره مبهم است.