این ماده دربارهٔ وقتی است که در میان رسیدگی به یک «امور حسبی» (کارهایی که دادگاه بدون دعوای رسمی و بیشتر برای نظم دادن به امور انجام میدهد)، یکی از افراد ذینفع دعوایی مطرح کند و ادامهٔ رسیدگی به آن کار حسبی وابسته به روشن شدن نتیجهٔ همان دعوا باشد.
در چنین حالتی، اگر درخواست شود، دادرس (قاضی رسیدگیکننده) میتواند دربارهٔ موضوع آن دعوا یک «دستور موقت» صادر کند؛ یعنی یک تصمیم فوری و موقتی تا تکلیف آن دعوا روشن شود. متن میگوید این دستور باید مطابق مقررات «دادرسی فوری» صادر شود؛ این ماده فقط به آن مقررات ارجاع داده و جزئیات آن را بیان نکرده است.
نکته مهم این است که صدور این دستور در صورت درخواست است، نه بهطور خودکار، و این ماده فقط همین قاعده را بیان میکند و دربارهٔ سایر شرایط و آثار آن توضیحی نمیدهد.