این ماده دربارهٔ اموالی است که از فرد فوتشده بهجا مانده (ترکه) و ورثه میخواهند در آن تصرف کنند. بر اساس این متن، کارهایی مثل فروش، صلح، هبه و مانند اینها که ورثه روی ترکه انجام میدهند، نافذ نیست، مگر در دو حالت: یا بستانکاران (طلبکاران) اجازه بدهند، یا بدهیها پرداخت شود.
به زبان ساده، تا وقتی تکلیف طلب طلبکاران روشن نشده، ورثه نمیتوانند با معامله یا بخشیدن اموال ترکه، آنها را از دست بدهند. متن این ماده تصریح میکند که این محدودیت فقط برای فروش نیست و صلح، هبه و موارد مشابه را هم در بر میگیرد.
عبارت «و غیره» در متن باز است و این ماده مصادیق را بهطور کامل و بسته فهرست نکرده است.