این ماده به رابطهٔ ورثه (وارثان) با بستانکاران (طلبکاران) متوفی میپردازد. بر اساس آن، اگر اموالی که از متوفی باقی مانده (ترکه) کم شود یا از بین برود، ورثه در برابر طلبکاران متوفی مسئول و ضامن آن نیستند؛ یعنی لازم نیست از دارایی خودشان این کمبود یا از بین رفتن را جبران کنند.
اما این قاعده یک استثنا دارد: اگر کم شدن یا از بین رفتن آن اموال به دلیل تقصیر (کوتاهی یا بیاحتیاطی) خود ورثه بوده باشد، در این صورت در برابر طلبکاران ضامن هستند.
این ماده فقط همین حکم را بیان میکند و توضیح نمیدهد که چه چیزی «تقصیر» شمرده میشود یا میزان آن چگونه تعیین میشود.