این ماده دربارهٔ زمانی است که شخصی در ابتدا عقل و رشد داشته، اما بعد از رسیدن به سن رشد (توانایی عقلی برای ادارهٔ امور خود) دچار حجر شده است؛ یعنی علت محجور شدن او بعد از رشد پیش آمده باشد. در چنین حالتی، دادگاه مکلف است در همان حکمی که صادر میکند، ابتدا تاریخی را که برایش معلوم شده است و از آن تاریخ حجر (محجور شدن) آغاز شده، ذکر کند.
به زبان ساده، دادگاه فقط نمیگوید «این شخص محجور است»، بلکه باید بنویسد این محجور شدن از چه تاریخی شروع شده است. این ماده فقط ناظر به همان موردی است که علت حجر بعد از رشد پیش آمده باشد و دربارهٔ موارد دیگر یا نحوهٔ اثبات تاریخ چیزی نمیگوید.