این ماده دربارهٔ کسانی است که در پروندههای امور حسبی «ذینفع» هستند؛ یعنی منفعتی در آن پرونده دارند. طبق این ماده، این افراد سه راه دارند: خودشان در دادگاه حاضر شوند، کسی را به عنوان نماینده به دادگاه بفرستند، یا فردی را به عنوان مشاور همراه خود به دادگاه بیاورند.
اگر نماینده به دادگاه فرستاده شود، نمایندگی او باید نزد دادرس (قاضی رسیدگیکننده) روشن و اثباتشده باشد؛ یعنی قاضی باید بپذیرد که این شخص واقعاً از طرف ذینفع آمده است. متن ماده مشخص نکرده که این موضوع با چه مدرک یا روشی اثبات میشود و «اشخاص ذینفع» را هم تعریف نکرده است.
تبصرهٔ این ماده میگوید منظور از نماینده، هم وکلای دادگستری است و هم کسانی که وکیل دادگستری نیستند.