این ماده دربارهٔ مرحلهٔ «تحریر ترکه» است؛ یعنی وقتی میخواهند اموال و داراییهای باقیمانده از یک فرد فوتشده را فهرست و مشخص کنند. طبق این ماده، برای تعیین ارزش اموال منقول (اموالی که قابل جابهجایی هستند، مثل ماشین، طلا، لوازم خانه)، باید یک «ارزیاب» این کار را انجام دهد؛ یعنی شخصی که ارزش آن اموال را برآورد میکند.
نکتهٔ اصلی ماده این است که این ارزیاب باید یکی از این دو حالت را داشته باشد: یا همهٔ وارثان با انتخاب او موافق و راضی باشند، یا اینکه قاضی (دادرس) به او اعتماد داشته باشد.
متن ماده فقط همین یک شرط را بیان میکند و دربارهٔ جزئیات دیگر — مثل تعداد ارزیابها، نحوهٔ ارزیابی یا اینکه اگر وارثان با هم توافق نکنند چه اتفاقی میافتد — چیزی نگفته است.