وقتی کسی فوت میکند، اموال او (که به آن «ترکه» میگویند) و بدهیهایش باید تعیین تکلیف شود. گاهی در میان کسانی که به این ترکه مربوطاند، فردی محجور است (مثل صغیر یا کسی که تحت قیمومت قرار دارد) یا فردی غایب است.
این ماده میگوید قیمِ محجور و امینِ غایب نمیتوانند ترکه و دیون متوفی را «بهطور مطلق» قبول کنند؛ یعنی نمیتوانند بدون قید و شرط، همهٔ ترکه و همهٔ بدهیها را بپذیرند. اما میتوانند ترکه را «مطابق صورت تحریر ترکه» قبول کنند؛ یعنی بر اساس نوشتهای که در آن اموال و بدهیها ثبت و فهرست شده است.
این ماده به «صورت تحریر ترکه» ارجاع داده، ولی خودِ آن را در همین متن تعریف نکرده است. این ماده تبصرهای ندارد.