این ماده میگوید کسی که میخواهد ترکه (یعنی اموال و داراییهای باقیمانده از فرد فوتشده) را قبول کند، دو راه دارد: قبول صریح یا قبول ضمنی.
قبول صریح یعنی فرد با یک سند رسمی یا سند عادی، قبول خودش را به دادگاه اطلاع بدهد؛ یعنی قبول کردن را صریح و رو در رو به دادگاه اعلام کند.
قبول ضمنی یعنی فرد کارهایی روی ترکه انجام بدهد که نشان میدهد ترکه را قبول کرده و میخواهد بدهیهای متوفی را بپردازد؛ مانند فروش، صلح، بخشیدن (هبه)، گرو گذاشتن (رهن) و کارهای مشابهی که بهروشنی نشاندهندهٔ قبول ترکه باشد.