این ماده میگوید اگر در امور حسبی تصمیمی گرفته شود که قابل پژوهش (یعنی قابل درخواست بازبینی در مرجع بالاتر) باشد، این درخواست پژوهش باید به کدام دادگاه داده شود: به همان دادگاهی که طبق قانون آیین دادرسی مدنی، صلاحیت رسیدگی پژوهشی به احکام دادگاهی را دارد که آن تصمیم را صادر کرده است.
به زبان سادهتر، خودِ دادگاهی که تصمیم را گرفته، مرجع بررسی اعتراض به تصمیمش نیست؛ مرجع بالاتر که قانون آیین دادرسی مدنی آن را مشخص کرده، به اعتراض رسیدگی میکند. اما این ماده خودش نام آن دادگاه را نمیگوید و تعیین آن را به قانون آیین دادرسی مدنی واگذار کرده است.