این ماده میگوید وقتی میخواهیم به امور مربوط به یک شخص غایبِ مفقودالاثر رسیدگی شود، باید ببینیم کدام دادگاه صلاحیت دارد. اگر آن غایب در ایران نه اقامتگاه داشته باشد و نه محل سکونت، یا اصلاً معلوم نباشد که اقامتگاه و محل سکونتش در ایران کجاست، دادگاهی صلاحیت رسیدگی دارد که ورثهٔ غایب در آن محل اقامت یا سکونت دارند.
پس به زبان ساده: ملاک صلاحیت در این حالت، محل زندگی وارثانِ غایب است، نه محل زندگی خودِ غایب.