این ماده یکی از حالتهای تعیین دادگاه صالح برای رسیدگی به امور شخص «غائب» (کسی که مدتی است از او خبری نیست) را بیان میکند. میگوید اگر آخرین اقامتگاه این شخص بیرون از ایران بوده باشد، دادگاهی که برای رسیدگی به امور او صالح است، دادگاهی است که آخرین محل سکونت آن شخص در محدودهٔ آن دادگاه قرار داشته است.
در متن این ماده دو تعبیر متفاوت به کار رفته است: یک بار «آخرین اقامتگاه» و یک بار «آخرین محل سکونت». متن توضیح نمیدهد که این دو چه تفاوتی با هم دارند، و این نکته در متن مبهم است؛ پس نمیتوان از خود این ماده نتیجه گرفت که این دو دقیقاً یک معنا دارند یا نه.
این ماده فقط به حالتی میپردازد که آخرین اقامتگاه غائب خارج از ایران باشد؛ دربارهٔ حالتهای دیگر چیزی در همین متن گفته نشده است.