این ماده دربارهٔ وضعیتی است که فرد فوتشده در زمان حیاتش «محجور» بوده است؛ یعنی به دلایلی مانند صغر سن، سفاهت یا جنون، خودش نمیتوانسته امور مالیاش را مستقلاً اداره کند.
در چنین حالتی، اگر این فرد «وصی» داشته باشد — یعنی کسی که او را برای رسیدگی به کارهایش تعیین کرده باشد — اداره کردن اموال و داراییهایی که از او باقی مانده (ترکه) به همان وصی یا به قیم سپرده میشود.
نکتهٔ مهم این است که متن فقط همین حکم را بیان میکند و توضیح نمیدهد که اگر هم وصی و هم قیم وجود داشته باشند کدام مقدم است، یا اگر هیچکدام نباشند چه میشود. این بخشها در این متن روشن نیست.