این ماده میگوید اموال غیرمنقول (مانند خانه، زمین و مغازه) کسی که محجور است، فروخته نمیشود. «محجور» کسی است که از نظر قانونی خودش نمیتواند در اموالش تصرف کند، مثل صغیر یا کسی که به دلیل مشکل ذهنی تحت قیمومت قرار گرفته است.
اما یک استثنا وجود دارد: اگر دو شرط با هم رعایت شود، فروش این اموال امکانپذیر است؛ نخست اینکه فروش به سود و صلاح خودِ محجور باشد («رعایت غبطه او») و دوم اینکه دادستان آن را تصویب کند.
این متن دربارهٔ شرایط و چگونگی این تصویب، اینکه چه کسی درخواست میدهد یا چه مدارکی لازم است، چیزی نمیگوید و در این باره ساکت است.