این ماده دربارهٔ حالتی است که برای اموال و داراییهای بهجامانده از فرد متوفی، دادگاه دستور «قرار تأمین» صادر کرده باشد. قرار تأمین یعنی دستوری که دادگاه میدهد تا اموال موقتاً نگه داشته شوند و کسی نتواند آزادانه آنها را بردارد یا جابهجا کند.
در چنین حالتی، تحویل دادن این اموال به کسانی که در ماده ۳۵۱ این قانون نام برده شدهاند، باید با رعایت همان دستور دادگاه انجام شود؛ یعنی نمیتوان اموال را بدون توجه به آن قرار، به آن اشخاص داد. متن همین ماده به ماده ۳۵۱ ارجاع داده است، اما خودِ این ماده توضیح نمیدهد که آن اشخاص چه کسانی هستند.
همچنین این ماده مشخص نمیکند که قرار تأمین چه شرایطی دارد یا چه کسی آن را صادر میکند؛ فقط میگوید تسلیم اموال باید با رعایت آن قرار باشد.