این ماده دربارهٔ حالتی است که در «ماده قبل» گفته شده است. طبق این ماده، اگر روشن و ثابت نباشد که متوفی به شخصی بدهکار بوده است، آن شخص (طلبکار) باید اول بدهی خود را در برابر ورثه (یعنی با طرف دعوا قرار دادن ورثه) اثبات کند. تنها بعد از اثبات این طلب است که میتواند دعوای خود را علیه کسی که او را بدهکار متوفی میداند، یا کسی که فکر میکند مالی از متوفی نزد اوست، مطرح کند.
همچنین این ماده اجازه میدهد که طلبکار، دعوا را علیه هر دو طرف در یک دادخواست واحد مطرح کند؛ یعنی لازم نیست دو پروندهٔ جداگانه تشکیل دهد. توجه کنید که این ماده به «ماده قبل» ارجاع داده است و محتوای آن ماده در همین متن نیامده است.