این ماده دربارهٔ «قیم» است؛ قیمی کسی است که دادگاه برای نگهداری و ادارهٔ امور شخصی که خودش نمیتواند کارهایش را انجام دهد تعیین میکند. متن میگوید وقتی دادگاه میخواهد چنین قیمی را نصب (منصوب) کند، اگر آن شخص همان لحظه در دادگاه حاضر باشد، همین موضوع در همان جلسه و رو در رو به او اعلام میشود.
اگر آن شخص در دادگاه حاضر نباشد، این تصمیم باید بیدرنگ و بدون فاصلهٔ زمانی به او اطلاع داده شود. متن فقط همین ترتیبِ اعلام و اطلاعرسانی را بیان میکند و دربارهٔ شکل یا روش این ابلاغ در جایی که شخص حاضر نیست، توضیح بیشتری نداده است.