این ماده دربارهٔ زمانی است که یک زن «محجور» میشود؛ یعنی توانایی قانونی ادارهکردن امور خودش را از دست میدهد و برای او باید «قیم» (سرپرست) تعیین شود. در چنین حالتی، شوهر آن زن برای قیمومت بر دیگران مقدم است.
البته این تقدم یک شرط دارد: شوهر باید صلاحیت قیمومت بر دیگران را داشته باشد. یعنی اگر شوهر این صلاحیت را نداشته باشد، این متن نمیگوید که او باز هم مقدم است.
این ماده فقط همین حکم اولویت را بیان میکند و دربارهٔ جزئیات دیگر یا شرایط احراز صلاحیت چیزی نمیگوید.