این ماده دربارهٔ حالتی است که یکی از داراییهای باقیمانده از فرد فوتشده (ترکه) در گرو (رهن) طلب کسی باشد. در این حالت، طلبکارِ رهنگیرنده — که در متن «مرتهن» نامیده شده — نسبت به آن مال گروگذاشتهشده بر سایر طلبکاران حق تقدم دارد؛ یعنی اول از محل آن مال، طلب او پرداخت میشود.
اگر ارزش آن مال گروگذاشتهشده از طلب او بیشتر باشد، مقدار اضافی بین دیگر بستانکاران تقسیم میشود. اگر ارزش آن مال کمتر از طلب او باشد، او فقط برای همان بخشی از طلبش که از محل مال گروگذاشتهشده به دست نیامده، مثل بقیهٔ طلبکاران با آنها شریک میشود.
نکته: متن این ماده به هیچ تبصرهای اشاره نکرده و آنچه گفته شد، تمام محتوای همین متن است.