این ماده دربارهٔ حالتی است که بین ورثه اختلاف میشود: بعضی ترکه (اموال و داراییهای بهجامانده از متوفی) را قبول میکنند و بعضی رد میکنند. وارثی که ترکه را قبول کرده، کارهای لازم برای ادارهٔ ترکه، پرداخت دیون و حقوق، وصول مطالبات و مانند آن را انجام میدهد. وارثی که ترکه را رد کرده، حق اعتراض به عملیات او را ندارد.
اگر بعد از تصفیه (یعنی پس از رسیدگی و تسویهٔ ترکه) چیزی از ترکه باقی بماند، سهمالارث وارثی که ترکه را رد کرده به او داده میشود. همچنین وارثی که ترکه را قبول کرده، در ازای زحمتی که برای ادارهٔ ترکه نسبت به سهم سایرین تحمل کرده، مستحق دستمزد است. اگر دربارهٔ میزان دستمزد توافق نکنند، تشخیص آن با دادگاه است.