این ماده میگوید اگر برای نگهداری و حفظ اموال کسی که خودش نمیتواند از داراییاش مراقبت کند (محجور)، دادستان یا دادرس شخصی را تعیین کنند، هزینه و اجرت آن شخص باید از خودِ مال محجور پرداخت شود.
این پرداخت وظیفهٔ قیم است؛ یعنی قیم باید این مبلغ را بپردازد، اما منبع پرداخت، دارایی خود محجور است، نه جیب خود قیم.
واژهٔ «محجور» به کسی گفته میشود که به دلیل صغارت (کمسن بودن) یا دلایل دیگر، حق تصرف مستقل در اموالش را ندارد و برای او قیم تعیین میشود. اصطلاح «اجرت» هم یعنی دستمزد یا هزینهٔ خدماتی که آن شخص انجام میدهد.