این ماده دربارهٔ صلاحیت دادگاه برای تعیین قیم برای کودکان صغیری است که پس از فوت متوفی باقی ماندهاند و اقامتگاهشان با هم متفاوت است.
اگر دادگاهی قبلاً برای یکی از این صغار «بدواً» یعنی در ابتدا قیم تعیین کرده باشد، همان دادگاه میتواند برای صغاری که در حوزه آن دادگاه اقامت ندارند هم قیم معین کند.
اگر هنوز برای هیچکدام قیم تعیین نشده باشد، دادگاهی که کوچکترین صغیر در حوزه آن اقامت دارد برای تعیین قیم همهٔ صغار صلاحیت دارد؛ و اگر معلوم نباشد کدام صغیر کوچکتر است، هر دادگاهی که یک صغیر در حوزه آن اقامت دارد صالح است.