این ماده دربارهٔ دعواهایی است که علیه «وصی»، «قیم» یا «امین» مطرح میشود؛ مثل ادعای خیانت، نداشتن لیاقت، یا هر دلیل دیگری که برای برکناری او یا اضافهکردن یک امین دیگر به او گفته میشود. طبق این ماده، رسیدگی به این دعواها بر اساس مقررات همین قانون (قانون امور حسبی) انجام میشود.
همچنین میگوید حکمی که در این باره صادر میشود، مانند مقررات آیین دادرسی مدنی قابل «پژوهش» (درخواست بازبینی در مرحلهٔ بالاتر) و «فرجام» (اعتراض در دیوان عالی کشور) است. این متن فقط به این مقررات ارجاع میدهد و جزئیات آنها را بیان نکرده است.
نکته: در متن، واژههایی مثل «وصی»، «قیم» و «ضم امین» به کار رفته؛ وصی کسی است که در وصیتنامه برای رسیدگی به امور تعیین میشود، قیم سرپرست کسی است که خودش توان ادارهٔ امور مالیاش را ندارد، و ضم امین یعنی افزودن یک نفر دیگر در کنار سرپرست برای نظارت یا کمک.