این ماده میگوید اگر کسی بخواهد مُهر و مومی را که روی اموال و داراییهای یک فرد فوتشده (ترکه) گذاشته شده، بردارند، باید این درخواست را به همان دادگاه بخشی بدهد که مسئول رسیدگی به امور ترکه است؛ یعنی دادگاهی که کارهای مربوط به اموال آن متوفی را انجام میدهد.
حالت خاصی هم پیشبینی شده: اگر اموال متوفی در منطقه (حوزه) یک دادگاه بخش دیگر باشد، آن دادگاهِ محلی که اموال آنجاست، طبق دستورِ دادگاهی که صاحبصلاحیت است، اقدام به برداشتن مهر و موم میکند. سپس صورتجلسهای که از این کار تنظیم میشود را برای دادگاهی میفرستد که دستور برداشتن مهر و موم را داده بود؛ یعنی همهچیز در نهایت به دادگاه صالح اطلاع داده میشود.
نکته: این ماده فقط از «دادگاه بخش» نام برده و دربارهٔ سایر جزئیات، مهلتها یا تشریفات بیشتر چیزی نگفته است.