این ماده دربارهٔ حالتی است که «ابلاغ» (یعنی رساندن رسمی یک برگه یا خبر به کسی، مثل ابلاغ وقت رسیدگی یا ابلاغ رأی) باید در کشور دیگری انجام شود. در چنین حالتی، دادرس (قاضی) میتواند شیوهای سادهتر از روش معمول برای ابلاغ در نظر بگیرد و دستور بدهد که ابلاغ به همان شیوهٔ سادهتر انجام شود.
به زبان ساده، این ماده به قاضی اجازه میدهد وقتی ابلاغ باید در خارج از ایران صورت بگیرد، خودش تصمیم بگیرد چه ترتیب آسانتری برای ابلاغ مناسب است و همان را دستور دهد. متن ماده فقط همین اختیار را بیان میکند و دربارهٔ اینکه آن شیوهٔ سادهتر چه چیزی میتواند باشد یا چه شرایطی دارد، توضیحی نداده است.