این ماده به کسی که سرپرستی محجور (مثلاً فرد صغیر یا کسی که به دلایلی توانایی ادارهٔ امور خود را ندارد) را بر عهده دارد — یعنی «ولی» یا «قیم» — اجازه میدهد که اگر خودش صلاح بداند، به محجور اجازه بدهد که به کاری یا پیشهای مشغول شود.
اگر ولی یا قیم چنین اجازهای بدهد، این اجازه فقط به خود آن کار محدود نمیشود؛ بلکه همهٔ چیزهایی که برای انجام آن کار لازم است را هم در بر میگیرد.
نکتهٔ مهم این است که تصمیم دربارهٔ دادن یا ندادن این اجازه به نظر ولی یا قیم بستگی دارد و متن ماده تنها از اختیار او صحبت میکند.