این ماده دربارهٔ «محجور ممیز» است؛ یعنی کسی که به دلیل نداشتن رشد کامل یا شرایط مشابه، از نظر قانونی نمیتواند مستقل همهٔ کارهای مالیاش را انجام دهد، ولی درک و تمیز نسبی دارد. بر اساس این متن، چنین فردی میتواند اموال و منافعی را که با تلاش و سعی خودش به دست آورده، با اجازهٔ ولی یا قیمش اداره کند.
نکتهٔ کلیدی این است که اجازهٔ ولی یا قیم شرط لازم است؛ بدون آن، این ماده چنین اختیاری را پیشبینی نکرده است. همچنین موضوع اداره فقط به اموال و منافعی محدود است که خود محجور با تلاش خودش به دست آورده است.
این ماده به تبصره اشاره نکرده و تنها همین حکم را بیان میکند.