این ماده دربارهٔ «تأمین» در امور مربوط به ترکه (اموال و داراییهای بهجامانده از متوفی) است و میگوید کسی که باید تأمین بدهد — یعنی تضمینی بگذارد تا اطمینان ایجاد شود — میتواند این کار را به چند شکل انجام دهد: پول نقد بسپارد (تودیع وجه نقد)، مال منقول یا غیرمنقول خود را بهعنوان وثیقه بگذارد، یا یک ضامن معتبر معرفی کند. همچنین میتواند تأمین را از خودِ اموالی که از متوفی باقی مانده فراهم کند.
بخش دوم ماده میگوید اینکه این تأمین پذیرفته شود یا رد شود، بسته به نظر دادگاهی است که مدیر ترکه را تعیین کرده است. یعنی تصمیم نهایی در این باره با همان دادگاه است.