این ماده دربارهٔ بستانکار (طلبکار) کسی است که فوت کرده است. اگر این طلبکار در زمانی که برای «تحریر ترکه» (یعنی فهرست کردن اموال و داراییهای بهجامانده از متوفی) تعیین شده بود خودش را معرفی نکند، یا اگر معرفی کرد ولی طلبش تأیید نشد، میتواند در دادگاه صلاحیتدار بر ورثه (وارثان) اقامه دعوی کند؛ اما این دعوا فقط تا اندازهای امکان دارد که از اموال متوفی به وارثان داده شده است.
اگر چیزی از ترکه به وارثان نرسیده باشد، یا آنچه به آنها رسیده برای پرداخت طلب کافی نباشد، طلبکار میتواند بر طلبکاران دیگری که ترکه به آنها داده شده اقامه دعوی کند تا سهم خودش را (که در متن با تعبیر «حصه غرمایی» آمده) دریافت کند.
نکته: واژهٔ «حصه غرمایی» در خودِ این متن معنایش توضیح داده نشده است.