این ماده دربارهٔ وضعیتی است که اموال یک فرد غائب مفقودالاثر (کسی که خبری از او نیست و اموالش به تصرف دیگران داده شده) در اختیار ورثه او یا یک امین (کسی که برای نگهداری و ادارهٔ اموال تعیین شده) قرار گرفته است. در چنین حالتی دادگاه میتواند از درآمد همان اموال، مبلغی را بهعنوان حقالزحمه برای ورثه یا امین تعیین کند؛ یعنی کسی که این اموال را اداره میکند، از درآمد آن پاداشی میگیرد.
همچنین هزینههایی که برای حفظ و ادارهٔ اموال غائب لازم میشود، از خود اموال غائب برداشته میشود؛ یعنی این هزینهها از جیب ورثه یا امین نمیرود، بلکه از دارایی خود غائب پرداخت میگردد.
متن این ماده به حقالزحمه و هزینهها اشاره کرده، اما معیار دقیق «تناسب» حقالزحمه را توضیح نداده و این بخش از متن مبهم است.