این ماده دربارهٔ وظیفههای «قیم» است. قیم کسی است که برای ادارهٔ امور فردی که به او «محجور» گفته میشود تعیین میشود. طبق این ماده، قیم دو وظیفهٔ اصلی دارد: اول اینکه در تربیت و بهتر شدن وضعیت محجور تلاش کند و کوشا باشد؛ دوم اینکه در کارهای مربوط به محجور، «مصلحت» او را در نظر بگیرد؛ یعنی کاری را انجام دهد که به سود و نفع محجور باشد، نه کارهایی که به زیان او تمام شود.
این ماده یک حکم کلی و اصولی است و خودش شرط، مبلغ یا مجازات مشخصی تعیین نکرده است. متن ماده تبصره ندارد و به مادهٔ دیگری هم ارجاع نداده است. تعیین اینکه در یک مورد خاص چه کاری «مصلحت» محجور است، در خود این متن مشخص نشده و ممکن است در عمل نیاز به بررسی بیشتر داشته باشد.