این ماده دربارهٔ شخصی است که به دلیل نداشتن توانایی ادارهٔ امور خودش (که در متن «محجور» نامیده شده) تحت سرپرستی دیگری قرار دارد. اگر چنین شخصی یک «ولی» (سرپرست شرعی، مانند پدر) یا یک «وصی» (کسی که از طرف شخص دیگری برای سرپرستی او تعیین شده) داشته باشد، دادستان و دادگاه حق ندارند در ادارهٔ امور او دخالت کنند.
تنها کاری که در این حالت پیشبینی شده این است که دادرس (قاضی رسیدگیکننده) میتواند پس از انجام بررسیهای لازم، وصایت آن وصی را تصدیق کند؛ یعنی تأیید کند که این شخص واقعاً وصی است. متن دربارهٔ جزئیات این بررسی یا شرایط آن توضیحی نداده است.