این ماده بسیار کوتاه است و فقط یک حکم را بیان میکند: «لفاف» که در مادهٔ پیش از این ماده (مادهٔ فوق) از آن صحبت شده، باید به دادگاهی فرستاده شود که برای رسیدگی به امور ترکه صلاحیت دارد.
منظور از «لفاف» همان چیزی است که در مادهٔ قبلی مطرح شده؛ متن این ماده توضیح نمیدهد که آن لفاف چیست یا چه چیزی داخل آن است، و ما هم نمیتوانیم آن را حدس بزنیم. همچنین این ماده مشخص نمیکند کدام دادگاه صالح است یا این فرستادن چگونه و در چه مدتی انجام میشود.
تنها نکتهٔ روشنی که از این ماده برمیآید این است که مقصد نهایی آن لفاف، دادگاه صالح برای امور ترکه است. واژهٔ «مهر و موم» که در عنوان فصل آمده به کارِ بستن و پلمب کردن اموال و اسناد مربوط به ترکه اشاره دارد.