این ماده میگوید اگر بخشی از اموال باقیمانده از متوفی (ترکه) در معرض از بین رفتن باشد، یا نگهداری آن نیازمند هزینهای باشد که با ارزش خود آن مال نمیسازد، وارث میتواند آن را بفروشد. این فروش به معنای قبول ضمنی ترکه نیست؛ یعنی در این حالت چنین کاری را به حساب پذیرش ترکه نمیگذارند.
همچنین اگر برای هزینه کفن و دفن متوفی یا هزینه ضروری دیگری لازم باشد بخشی از ترکه فروخته شود، این فروش هم قبول ضمنی ترکه محسوب نمیشود. «قبول ضمنی ترکه» در این متن به معنای عملی است که ممکن است نشانه پذیرش ترکه تلقی شود.