این ماده دربارهٔ دعواهایی است که موضوع آن «عین» است؛ یعنی خودِ مالی که مورد ادعاست. طبق این ماده، کسی که باید طرف دعوا قرار بگیرد، کسی است که آن مال در دست اوست، فرقی نمیکند وارث باشد یا غیروارث.
اما اگر همان کسی که مال در دستش است، اقرار کند که آن مال جزو ترکهٔ متوفی است، تکلیف عوض میشود. در این صورت مدعی باید برای اثبات ادعای خود، دعوا را بر تمام ورثه اقامه کند.