این متن شامل اصول ۱ تا ۲۰ قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران است و دربارهٔ شکل حکومت، مبانی آن، زبان و خط و تاریخ و پرچم رسمی کشور، وظایف دولت و حقوق ملت سخن میگوید. بر اساس اصل ۱، شکل حکومت «جمهوری اسلامی» است که در همهپرسی روزهای دهم و یازدهم فروردین ۱۳۵۸ با رأی مثبت ۹۸٫۲ درصد از کسانی که حق رأی داشتند پذیرفته شد. اصل ۶ میگوید اداره امور کشور باید بر پایه رأی مردم و از راه انتخابات و همهپرسی باشد و همهپرسی در مواردی برگزار میشود که در اصول دیگر معین شده است.
بخشی از اصول به مبانی نظام و وظایف دولت اختصاص دارد: ایمان به خدای یکتا، وحی، معاد، عدل، امامت و کرامت و آزادی انسان همراه با مسئولیت در برابر خدا؛ حاکمیت موازین اسلامی بر همهٔ قوانین و مقررات با تشخیص فقهای شورای نگهبان؛ و فهرستی از وظایف دولت مانند رشد فضایل اخلاقی، آموزش و پرورش رایگان در همهٔ سطوح، تأمین حقوق همهٔ افراد زن و مرد، ایجاد امنیت قضایی عادلانه و برابری همه در برابر قانون. همچنین شوراها یکی از پایههای تصمیمگیری و ادارهٔ امور کشور دانسته شدهاند.
در بخش زبان، خط و نمادهای رسمی: فارسی زبان و خط رسمی و مشترک مردم ایران است و اسناد، مکاتبات، متنهای رسمی و کتابهای درسی باید به فارسی باشند، در حالی که استفاده از زبانهای محلی و قومی در مطبوعات و رسانههای گروهی و تدریس ادبیات آنها در مدارس آزاد است. زبان عربی، زبان قرآن و علوم و معارف اسلامی است و باید پس از دورهٔ ابتدایی تا پایان دورهٔ متوسطه تدریس شود. مبدأ تاریخ رسمی کشور هجرت پیامبر اسلام است، تاریخ هجری شمسی و قمری هر دو معتبرند، مبنای کار ادارات دولتی هجری شمسی و تعطیل رسمی هفتگی جمعه است. پرچم رسمی، سه رنگ سبز و سفید و سرخ با علامت مخصوص جمهوری اسلامی و شعار «الله اکبر» است.
در بخش حقوق ملت، همهٔ مردم ایران از هر قوم و قبیله حقوق یکسانی دارند و رنگ، نژاد، زبان و مانند اینها نمیتواند باعث برتری کسی شود؛ همهٔ افراد ملت، زن و مرد، در حمایت قانون یکساناند و از حقوق انسانی، سیاسی، اقتصادی، اجتماعی و فرهنگی «با رعایت موازین اسلام» برخوردارند. دین رسمی ایران اسلام و مذهب رسمی جعفری اثنیعشری است و در همین متن آمده که این اصل غیرقابل تغییر است؛ مذاهب حنفی، شافعی، مالکی، حنبلی و زیدی دارای احترام کاملاند و در تعلیم و تربیت دینی و احوال شخصیه و دعاوی مربوط رسمیت دارند، و ایرانیان زرتشتی، کلیمی و مسیحی به عنوان اقلیت دینی شناخته شدهاند. در چند مورد، متن فقط به اصول دیگر یا به قانون ارجاع داده و خودش جزئیات را مشخص نکرده است.