این اصل یک قاعدهٔ کلی و مهم را بیان میکند: اصل بر این است که هیچکس مجرم نیست. یعنی از همان ابتدا فرض بر بیگناهی افراد است و کسی را نمیتوان مجرم دانست.
تنها راه مجرم شناختن یک نفر این است که جرم او در دادگاهی صالح (دادگاهی که صلاحیت رسیدگی به آن موضوع را دارد) ثابت شود. تا زمانی که چنین اثباتی در دادگاه صالح رخ نداده، آن شخص از نظر قانون مجرم شمرده نمیشود.
این اصل تبصره یا جزء دیگری در همین متن ندارد.