اصل ۳۷ قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران

سلب مسئولیت: تیم حقوقی لویادسک قوانین و مصوبات را به‌طور مداوم بررسی و در صورت تغییر به‌روزرسانی می‌کند؛ با این حال، اگر قصد استناد به قانونی را دارید، پیش از آن متن آن را از طریق مراجع رسمی کشور بررسی کنید.

اصل، برائت است و هیچ‌کس از نظر قانون مجرم شناخته نمی‌شود، مگر این که جرم او در دادگاه صالح ثابت گردد.

توضیح این ماده به زبان عامیانه

این اصل یک قاعدهٔ کلی و مهم را بیان می‌کند: اصل بر این است که هیچ‌کس مجرم نیست. یعنی از همان ابتدا فرض بر بی‌گناهی افراد است و کسی را نمی‌توان مجرم دانست.

تنها راه مجرم شناختن یک نفر این است که جرم او در دادگاهی صالح (دادگاهی که صلاحیت رسیدگی به آن موضوع را دارد) ثابت شود. تا زمانی که چنین اثباتی در دادگاه صالح رخ نداده، آن شخص از نظر قانون مجرم شمرده نمی‌شود.

این اصل تبصره یا جزء دیگری در همین متن ندارد.

مصادیق واقعی

فرض کنید علی متهم به برداشتن پول همسایه‌اش است. تا وقتی جرم او در دادگاه صالح ثابت نشده، طبق این اصل نمی‌توان او را مجرم دانست.
فرض کنید مریم به کاری متهم شده که خودش می‌گوید انجام نداده است. طبق این اصل، تا زمانی که جرمش در دادگاه صالح اثبات نشود، از نظر قانون مجرم شناخته نمی‌شود.

سؤالات پرتکرار

اگر کسی متهم شود ولی هنوز دادگاهش برگزار نشده باشد، آیا مجرم حساب می‌شود؟

نه، طبق این اصل هیچ‌کس از نظر قانون مجرم شناخته نمی‌شود مگر اینکه جرم او در دادگاه صالح ثابت شود.

چه کسی و در کجا باید جرم را ثابت کند؟

بر اساس این متن، جرم باید در دادگاه صالح ثابت شود؛ یعنی دادگاهی که صلاحیت رسیدگی به آن موضوع را دارد.

معنای «اصل، برائت است» چیست؟

یعنی در آغاز کار، فرد بی‌گناه فرض می‌شود و برای مجرم دانستن او باید جرمش در دادگاه صالح ثابت شود.

مشاهدهٔ متن کامل قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران ←