این اصل میگوید رهبر باید سه دسته شرط و ویژگی داشته باشد: اول، توانایی علمی لازم برای فتوا دادن در بخشهای مختلف فقه؛ دوم، عدالت و تقوای لازم برای رهبری امت اسلام؛ سوم، بینش درست سیاسی و اجتماعی، تدبیر، شجاعت، مدیریت و قدرت کافی برای رهبری.
همچنین این اصل حکم میکند که اگر چند نفر همهٔ این شرایط را داشته باشند، کسی که بینش فقهی و سیاسی قویتری دارد، مقدم است. متن این اصل تبصرهای ندارد و دربارهٔ اینکه چه کسی این شرایط را احراز میکند یا چگونه انتخاب انجام میشود، چیزی نگفته است.