این اصل فهرستی از چیزهایی را نام میبرد که «انفال» و «ثروتهای عمومی» شناخته میشوند؛ یعنی چیزهایی که مالک خصوصی ندارند. نمونههایی که در متن آمده عبارت است از: زمینهای موات (زمینهای بیاستفاده و آباد نشده) یا رها شده، معادن، دریاها، دریاچهها، رودخانهها و سایر آبهای عمومی، کوهها، درهها، جنگلها، نیزارها، بیشههای طبیعی، مراتعی که حریم نیست، اموال کسی که بدون وارث مرده، اموال مجهولالمالک (اموالی که مالکشان شناخته نیست) و اموال عمومی که از غاصبین (کسانی که به زور و ناحق آنها را گرفتهاند) پس گرفته میشود.
بر اساس همین متن، این اموال در اختیار حکومت اسلامی قرار دارد تا بر طبق مصالح عامه (منافع عمومی مردم) دربارهٔ آنها تصمیم بگیرد و عمل کند.
متن اضافه میکند که جزئیات و نحوهٔ استفاده از هر یک از این موارد را قانون مشخص میکند؛ یعنی این اصل خودش ترتیب و تفصیل استفاده را تعیین نکرده و آن را به قانون واگذار کرده است.