این اصل میگوید زبان و خط رسمی و مشترک مردم ایران، فارسی است. یعنی در کارهای رسمی کشور، زبان مشترک فارسی است.
بر همین اساس، اسناد، مکاتبات، متنهای رسمی و کتابهای درسی باید به زبان و خط فارسی باشند.
اما در کنار فارسی، استفاده از زبانهای محلی و قومی در مطبوعات و رسانههای گروهی و همچنین تدریس ادبیات این زبانها در مدارس، آزاد است. این اصل تبصرهای ندارد (تبصره بخشی الحاقی به یک ماده یا اصل است که شرط یا توضیحی اضافه میکند).