این اصل میگوید در زمانی که حضرت ولی عصر (عجل الله تعالی فرجه) غایب هستند، در جمهوری اسلامی ایران «ولایت امر» و «امامت امت» بر عهدهٔ یک فقیه است. «فقیه» یعنی کسی که در دانش دین تخصص دارد و «ولایت امر» به معنای سرپرستی و ادارهٔ امور جامعه است.
این متن ویژگیهای این فقیه را برمیشمارد: عادل و با تقوا، آگاه به زمان، شجاع، مدیر و مدبر. یعنی هم درستکار و پرهیزگار باشد، هم شرایط و مسائل روز را بشناسد، هم شجاع باشد و هم توانایی اداره و تدبیر امور را داشته باشد.
در پایان، اصل تصریح میکند که فرد عهدهدار این جایگاه طبق اصل یکصد و هفتم مشخص میشود. این اصل فقط به اصل ۱۰۷ ارجاع داده و خودش جزئیات چگونگی تعیین را بیان نکرده است.