این اصل میگوید در زمان صلح، دولت باید از نیروهای انسانی و تجهیزات فنی ارتش برای کارهای امدادی، آموزشی، تولیدی و جهاد سازندگی استفاده کند. شرط این استفاده آن است که همه موازین عدل اسلامی بهطور کامل رعایت شود.
اما این استفاده محدود است: دولت فقط تا حدی میتواند از ارتش کمک بگیرد که به آمادگی رزمی ارتش آسیب وارد نشود. یعنی آمادهبودن ارتش برای دفاع، بر این کارها مقدم است.
این متن فقط دربارهٔ «ارتش» و فقط دربارهٔ «زمان صلح» سخن میگوید و دربارهٔ نیروهای دیگر یا زمان جنگ چیزی در آن نیامده است. همچنین توضیح نمیدهد که منظور از «موازین عدل اسلامی» دقیقاً چیست.