این اصل میگوید رئیس جمهور در موارد خاص و بر حسب ضرورت میتواند یک نماینده یا چند نمایندهٔ ویژه تعیین کند. اما این کار دو شرط دارد: نخست اینکه مورد، خاص و ضروری باشد، و دوم اینکه هیأت وزیران آن را تصویب کند. همچنین اختیارات این نماینده یا نمایندگان باید مشخص باشد.
نکتهٔ مهم این اصل این است که تصمیمهای این نماینده یا نمایندگان، در حکم تصمیمهای رئیس جمهور و هیأت وزیران است؛ یعنی از نظر این متن، تصمیم آنان همان جایگاه و اعتبار تصمیم رئیس جمهور و هیأت وزیران را دارد.
این متن دربارهٔ اینکه چه چیزی «مورد خاص» یا «ضرورت» است، یا اختیارات چگونه و تا چه حدی باید مشخص شود، توضیحی نمیدهد و در این بخشها مبهم است. همچنین تبصرهای در این متن ذکر نشده است.