این اصل از قانون اساسی، وظایفی را برای دولت تعیین میکند دربارهٔ حقوق زنان. بر اساس این متن، دولت موظف است حقوق زن را در همهٔ زمینهها و با رعایت موازین اسلامی تضمین کند و پنج کار مشخص انجام دهد: فراهم کردن شرایط مناسب برای رشد شخصیت زن و احیای حقوق مادی و معنوی او؛ حمایت از مادران، بهویژه در دوران بارداری و حضانت فرزند، و حمایت از کودکان بیسرپرست؛ ایجاد دادگاهی صالح برای حفظ کیان و بقای خانواده؛ ایجاد بیمهٔ خاص برای بیوگان (زنان بیشوهر) و زنان سالخورده و بیسرپرست؛ و واگذاری قیمومت فرزندان به مادران شایسته، آن هم در جهت غبطه (مصلحت) آنها و در صورتی که ولیّ شرعی وجود نداشته باشد.
این متن یک حکم کلی و وظیفهساز برای دولت است و خودش جزئیات اجرایی (مثل شرایط دقیق، مبلغ بیمه یا سازوکار دادگاه) را مشخص نمیکند.