این اصل دو حکم کلی دارد: اول اینکه «تفتیش عقاید» ممنوع است؛ یعنی کسی را به خاطر عقیدهاش جستجو، بررسی یا بازخواست نمیکنند. دوم اینکه هیچکس را نمیتوان فقط به دلیل داشتن یک عقیده مورد تعرض (تعدی و آزار) یا مواخذه (بازخواست و سرزنش) قرار داد.
در متنی که داده شده، تبصره یا شرط دیگری ذکر نشده است.