این اصل میگوید دولت وظیفه دارد ثروتهایی را که از راههای غیرمشروع به دست آمدهاند بگیرد. متن این راهها را نام میبرد: ربا، غصب (یعنی گرفتن مال دیگری به زور یا بدون حق)، رشوه، اختلاس (برداشتن پول یا مال از اموال عمومی توسط کسی که آن را در اختیار دارد)، سرقت، قمار، سوءاستفاده از موقوفات (اموالی که وقف شدهاند)، سوءاستفاده از مقاطعهکاریها و معاملات دولتی، فروش زمینهای موات و مباحات اصلی، و دایر کردن اماکن فساد. در پایان هم عبارت «سایر موارد غیرمشروع» آمده است؛ یعنی فهرست به همین موارد نامبردهشده محدود نیست و موارد غیرمشروع دیگر را هم دربر میگیرد.
پس از گرفتن این ثروتها، دولت باید آنها را به «صاحب حق» یعنی کسی که واقعاً مال اوست برگرداند. اگر معلوم نباشد صاحب حق چه کسی است، باید به بیتالمال داده شود.
نکته آخر اینکه این کار باید بر پایه رسیدگی، تحقیق و ثبوت شرعی انجام شود؛ یعنی دولت نمیتواند بدون بررسی و اثبات، اموال کسی را بگیرد. در متنِ ارائهشده تبصرهای برای این اصل ذکر نشده است.